KONTAKT Z NAMI

  • e-hobby
  • al.Armii Krajowej 6a/1
  • 50-541 Wrocław
  • Polska
  • tel. 0-71 336 08 25
  • Napisz do nas...

POLECAMY

www.ekoty.pl - Rasowe koty bengalskie www.luxpet.pl - luksusowe akcesoria dla zwierząt
INDEX -> Numizmatyka -> Monety Świata -> Azja -> Bliski Wschód -> Pakistan   [historia kraju]

Do 1947 r. Indie znajdowały się pod panowaniem brytyjskim. Ideę uzyskania niepodległego bytu państwowego dla indyjskich muzułmanów zrodziły antagonizmy religtijno - polityczne w schyłkowym okresie panowania brytyjskiego oraz bliska perspektywa autonomii. Rzecznikiem państwowych aspiracji muzułmanów stała się Liga Muzułmańska. W 1940 r. w Lahaur Zjazd Ligi Muzułmańskiej oficjalnie zaakceptował tezę o istnieniu w Indiach „dwóch narodów” sformułowaną przez M.A. Jinnaha. Akcja bezpośrednia na rzecz Pakistanu - użycie przemocy w stosunku do hindusów, wymusiła na Indyjskim Kongresie Narodowym zgodę na podział Indii. Odbył się on pod naciskiem wojny domowej, bez należytego przygotowania i stworzył poważne problemy gospodarcze dla Pakistanu oraz przesłanki dla długotrwałych sporów w stosunkach, o podłożu terytorialnym o Kaszmir, Kaććh, granicznych, o mienie emigrantów i o podział wspólnych rzek. Podstawy państwowości wieloetnicznego i gospodarczo zacofanego Pakistanu były słabe, a wspólnota religii okazała się spoiwem niedostatecznym, toteż Pakistan od swego powstania 15 sierpnia 1947 r. przeżywał ciągłe kryzysy wewnętrzne, a jego system polityczny zmieniał się pod naciskiem destrukcyjnych wybuchów niezadowolenia społecznego. Zmiany te były wynikiem układu sił między zwalczającymi się tradycjonalistami a modernistami. Dwuczęściowe państwo, przedzielone szerokim pasem terytorium Indii, zamieszkiwało szześć głównych narodowości: Pendżabczyków, Bengalczyków, Sindhów, Pasztunów, Kaszmirczyków i Beludżów, oraz wiele grup etnicznych. Zbudowanie sprawnie funkcjonującej demokracji parlamentarnej na wzór brytyjski, planowane w latach czterdziestych przez zeuropeizowanych przywódców Pakistanu Jinnaha i Liaquata Ali Khana (fot.), okazało się niemożliwe. Stało się tak ze względu na ostry konflikt interesów klas i grup społecznych w ramach rządzącej Ligi Muzułmańskiej i skłócenie partii. Pierwszą konstytucję przyjęto dopiero w 1956 r. i wielokrotnie wprowadzano zasadnicze zmiany. Wielcy posiadacze ziemscy, przywódcy religijni, skorumpowana biurokracja, kadra oficerska krytyczna wobec polityków, nowa burżuazja domagająca się swobody działania, a także liberalni i prosocjalistycznie nastawieni przedstawiciele wolnych zawodów reprezentowali różne wizje państwa. Zróżnicowanie interesów gospodarczych i etnicznych, powszechna niechęć do gospodarczej i politycznej dominacji Pendżabu, analfabetyzm i wysoki przyrost naturalny, powodowały niestabilność społeczną i stwarzały sprzyjające warunki do wzostu znaczenia politycznego armii.


Słabości państwa pakistańskiego przejawiły się w czasie wprowadzania w życie konstytucji, a następnie podczas prób tworzenia systemów tzw. demokracji podstawowej przez prezydenta M. Ayuba Khana (fot.). Wyrazem tych słabości były wojskowe zamachy stanu z lat: 1958, 1969, 1977, 1990, oraz wybuchy społecznego niezadowolenia. Wzrastały nastroje separatystyczne wśród Bengalczyków, Pasztunów, Beludżów i Sindhów. W 1971 r. po dziewięciu miesiącach wojny domowej, w czasie której uciekło do Indii około 10 mln uchodźców, odłączyła się, dzięki wojskowej pomocy Indii, wschodnia część Pakistanu, obecny Bangladesz. Plemiona patańskie - pasztuńskie oraz beludżyjskie zbrojnie demonstrowały w latach 1973 – 1975 niezadowolenie z dominacji Pendżabu i polityki centrum. Wspierały je władze afgańskie, kwestionując przebieg granicy z Pakistanem. Napływ ponad trzech mln uchodźców z Afganistanu po 1978 r. stworzył na terenach przygranicznych nowe problemy gospodarcze i społeczne. Słabości wewnętrzne Pakistanu i złe stosunki z Indiami skłaniały przywódców Pakistanu do szukania poparcia politycznego i militarnego na zewnątrz. Po nieudanej próbie zajęcia spornego Kaszmiru Pakistan znalazł sojusznika w USA. Wstąpił do popieranych przez nie paktów wojsk. SEATO (1954) i CENTO (1955) i zawarł porozumienie o współpracy wojskowej. Nie otrzymawszy jednak dostatecznie wyraźnego poparcia ze strony Zachodu w czasie drugiej wojny z Indiami z 1965 r., osłabił zaangażowanie w paktach, nawiązując współpracę także z ZSRR. Balansowanie między dwoma rywalizującymi obozami i taktyczne zbliżenie z Chinami przyniosło mu korzyści wojskowe i gospodarcze. Żaden z partnerów nie udzielił jednak zdecydowanego poparcia wojskowemu rządowi Yahyi Khana w czasie wojny domowej z 1971 r. ZSRR poparł niepodległościowe dążenia Bengalu Wschodniego i wojskową akcję Indii zakończoną porażką wojsk pakistańskich w grudniu 1971 r. Ogłaszając wystąpienie z brytyjskiej Wspólnoty Narodów i SEATO, Pakistan zwrócił się ku państwom arabskim i wstąpił do Organizacji Konferencji Muzułmańskiej, w której zaczął odgrywać czołową rolę. Po wystąpieniu z CENTO Pakistan przyjął politykę niezaangażowania.


Umacniając interwencyjną rolę państwa. Premier Bhutto znacjonalizował niektóre gałęzie przemysłu i zaczął wprowadzać reformę rolną. Modernizował armię, kontynuując politykę konfrontacji z Indiami, mimo zawartego w Simli porozumienia o pokojowym załatwianiu sporów. Udana podziemna próba jądrowa Indii z 1974 r. skłoniła Pakistan do intensyfikacji badań nad produkcją energii jądrowej i jej wojskowym wykorzystaniem. Umożliwiła to Pakistanowi znaczna pomoc gospodarcza i wojskowa USA.. Generał Zia ul-Haq, który w wyniku wojskowego zamachu stanu objął władzę i od 1978 r. był prezydentem Pakistanu, doprowadził do skazania na śmierć byłego premiera Bhutto. Nowy prezydent dążył do islamizacji życia gospodarczego i społecznego. Jego program zaakceptowało społeczeństwo w referendum z 1984 r. Pakistan aktywnie wspierał mudżahedinów afgańskich, szkoląc ich na swoim terytorium i zaopatrując w broń, a po wycofaniu się wojsk radzieckich brał bezpośredni udział w wojnie domowej w Afganistanie po stronie antyrządowej. Radykalna islamizacja oraz militaryzacja życia społecznego Pakistanu spotkała się z silnym sprzeciwem ze strony Ruchu na Rzecz Przywrócenia Demokracji, kierowanego przez żonę i córkę Bhutto. W 1988 r. po śmierci prezydenta Zia ul-Haqa w wypadku lotniczym, przeprowadzono wybory do Zgromadzenia Narodowego. Zwyciężyła w nich partia PPL i B. Bhutto (fot.), która objęła stanowisko premiera. W sierpniu 1990 r. została jednak zdymisjonowana przez prezydenta Ishaka Khana pod zarzutem korupcji. W wyborach z 1990 r. wygrała koalicja partii prawicowych, blisko związana z armią. Urząd premiera objął Nawaz Sharif. W maju 1991 r. do kodeksu cywilnego Pakistanu włączono prawo muzułmańskie, kontynuując proces islamizacji. Armia, zmodernizowana i wzmocniona w czasie wojny afgańskiej, wystąpiła jako gwarant stabilności, integralności państwa i jego niepodległości zagrożonej w mniemaniu wojskowych przez Indie. Pakistan popierał tendencje separatystyczne w indyjskim Kaszmirze i Pendżabie, udzielał wojskowej pomocy tamtejszym terrorystom, a także potępił sposób traktowania ludności muzułmańskiej w Indiach przez fanatycznych hindusów. Wycofanie pomocy USA w 1992 r. skłoniło Pakistan do szukania nowych partnerów politycznych i gospodarczych w byłych sowieckich republikach muzułmańskich. Koniunktura gospodarcza Pakistanu, nakręcana przez wojnę afgańską, była nietrwała, a obciążenie wydatkami wojskowymi zbyt duże, aby uzyskać harmonijny rozwój i zwiększyć zatrudnienie. Formalnie Pakistan uczestniczy w regionalnej współpracy gospodarczej i nalega na utworzenie strefy bezatomowej w Azji Południowej. W 1989 r. Pakistan ponownie wstąpił do brytyjskiej Wspólnoty Narodów. W 1993 r. odbyły się wybory parlamentarne, w których zwyciężyła Pakistańska Partia Ludowa kierowana przez Bhutto, która ponownie objęła funkcję premiera w nowo sformowanym gabinecie. Na urząd prezydenta parlament wybrał bliskiego współpracownika pani Bhutto, Farooqa Ahmeda Leghariego. 31 grudnia 1997 r. nowym prezydentem został Rafiq Tarar. W dniach 28-30 maja 1998 r. Pakistan przeprowadził sześć podziemnych prób jądrowych w odpowiedzi na pięć przeprowadzonych wcześniej przez Indie. Prezydent USA Bill Clinton nałożył sankcje gospodarcze na Pakistan. W październiku 1999 r. premier Nawaz Sharif został obalony przez generała armii Perveza Musharrafa, który następnie wprowadził w kraju wojskowe rządy. Były premier został skazany 6 kwietnia 2000 r. na karę dożywotniego więzienia za terroryzm, porwania i morderstwa.



















Koszyk

Brak towarów w koszyku.

Przejdź do: